Acanskis@ilustracija
Pskov – grad koji su nekada nazivali Pleskau – nije samo još jedna tačka na mapi severozapadne Rusije. To je živi spomenik koji već više od milenijuma prkosi vremenu, smešten u slikovitom jezerskom kraju na ušću reka Velika i Pskova.
Od slovenskog naselja do moćne republike
Prvi put pomenut u letopisima 903. godine, Pskov su osnovali Slaveni i Varjazi na visokom stjenovitom rtu. Tokom vekova, naselje se transformisalo u neosvojivu tvrđavu. Specifičnost Pskova leži u njegovoj srednjovekovnoj demokratiji; grad je funkcionisao kao nezavisna republika kojom je upravljalo Veće (narodna skupština), što je bio redak primer rane građanske uprave u tom delu sveta.
Arhitektura koja oduzima dah
Ono što Pskov izdvaja od drugih starih gradova je njegov odbrambeni sistem. Grad je opasan sa pet krugova kamenih zidina koji su se nizali jedan za drugim, čineći ga praktično neosvojivim. Unutar tih zidina razvila se autentična Pskovska škola arhitekture, prepoznatljiva po:
-
Belim kamenim crkvama sa specifičnim zvonicima.
-
Kromu (Kremlju) – srcu grada koje dominira ušćem reka.
-
Uneskovoj zaštiti – deset pskovskih crkava danas se nalazi na listi svetske kulturne baštine.
Simbol otpora i istorijskih obrta
Kroz istoriju, Pskov je bio „štit“ koji je branio istok od najezdi sa zapada, izdržavši desetine opsada. Međutim, njegova sudbina nije vezana samo za ratove. Upravo je u Pskovu 1917. godine poslednji ruski car Nikolaj II potpisao abdikaciju, čime je simbolično završena jedna era svetske istorije.
Danas, ovaj „biser povijesti“ spaja mirnu atmosferu jezerskog kraja sa težinom istorijskih događaja koji su oblikovali modernu Evropu.
