Maksim Mudrinic Sivac
Drevni instrument koji je nekada odjekivao selima ravnice danas svira tek u rukama retkih majstora poput Maksima iz Sivca.
- Gajde su nekada bile nezaobilazan deo muzičke tradicije Vojvodine. U gotovo svakom selu moglo se čuti njihovo prepoznatljivo, prodorno zvukanje, a gajdaši su uveseljavali goste na svadbama, vašarima, slavama i u kafanama. Bili su omiljeni narodni muzičari, čuvari ritma i raspoloženja, često cenjeni u zajednici gotovo kao i sveštenici ili majstori svog zanata.
Ovaj drevni instrument, prisutan na Balkanu više od hiljadu godina, u Vojvodinu su doneli različiti narodi – Srbi, Rumuni, Slovaci i Mađari, i svaka zajednica mu je dala sopstveni pečat. Gajde su u našim krajevima bile izrađivane ručno, najčešće od ovčije kože i drveta, a svirale su se uz tradicionalne pesme i igre. Njihov zvuk bio je simbol radosti, okupljanja i narodne duše.
Danas su izvođači na ovom instrumentu prava retkost, a gajde se najčešće mogu čuti tek na nastupima kulturno-umetničkih društava, festivalima folklora i u okviru manifestacija posvećenih očuvanju nematerijalne baštine. U savremenom vremenu digitalnih zvukova, gajde su tiha senka nekadašnje slave, ali ipak opstaju zahvaljujući pojedincima koji ne dopuštaju da se tradicija zaboravi.
Među najpoznatijim savremenim gajdašima ističe se Maksim Mudrinić iz Sivca. On već decenijama svira ovaj instrument, nastupajući širom zemlje i regiona, i podučava mlađe generacije, želeći da sačuva autentičnost vojvođanskog gajdaškog izraza. Maksim ne samo da svira, već i izrađuje gajde, prenoseći znanje i umeće koje polako nestaje.
Uprkos zaboravu, gajde još uvek žive — u zvuku starih pesama, u prstima retkih majstora, i u srcima onih koji veruju da narod bez svoje muzike gubi deo identiteta.
