Ilustracija@Mišo Kovač (1941–2026)
- Mate Mišo Kovač, jedan od najpopularnijih pevača zabavne muzike na ovim prostorima, preminuo je u 85. godini. Tokom karijere duže od pola veka prodao je više od 20 miliona ploča, ostavivši iza sebe muzičko nasleđe koje je obeležilo generacije širom regiona.
Rođen 16. jula 1941. godine u Šibeniku, muzički put započeo je pobedom na takmičenju „Prvi glas Šibenika“ 1961. godine. Nakon služenja vojnog roka u Beogradu preselio se u Zagreb, gde je 1964. godine potpisao ugovor sa „Jugotonom“.
Prekretnicu u njegovoj karijeri donela je pesma Đorđa Novkovića „Više se nećeš vratiti“ iz 1969. godine, prodata u gotovo 190.000 primeraka. Status nezamenljive zvezde učvrstio je pobedom na Splitskom festivalu 1971. godine sa pesmom „Proplakaće zora“. Iste godine preživeo je tešku saobraćajnu nesreću kod Zadra, nakon koje je pustio brkove koji su postali njegov prepoznatljivi zaštitni znak.
Narednih decenija nizao je bezvremenske hitove poput:
- „Ostala si uvijek ista“
- „Ako me ostaviš“
- „Sutra mi sude“
- „Ti si pjesma moje duše“
- „Drugi joj raspliće kosu, a ja je volim“
- „Dalmatino“
Pet puta je proglašavan pevačem godine, a 1989. godine izabran je i za ličnost godine u Jugoslaviji. Oprobao se i na filmu u ostvarenju „Popodne jednog fazana“ (1972) pored Radeta Šerbedžije, dok je 2012. godine nagrađen prestižnim „Porinom“ za životno delo.
Ispovest Petru Lukoviću: O Beogradu, tragediji i životu
U intervjuu i svojevrsnoj ispovesti koju je napravio sa Petrom Lukovićem za splitski Feral Tribune, pod naslovom „Nisu mi oprostili što sam bio ličnost Jugoslavije“, Mišo Kovač se prisetio svog odnosa prema Beogradu i ratnim godinama:
„Nema u meni nikakve mržnje. Beograd me je uvijek lijepo primio, ljudi su bili otvoreni prema meni, nikad nisam osjetio nikakvo neprijateľstvo… Ali, bilo je to prije rata. Rat su izazvali lukavi, pokvareni ljudi, uz pomoć primitivaca sa svih strana. Nisam vjerovao da toliko primitivaca ima među nama“, govorio je Kovač.
Osvrćući se na nenadoknadiv gubitak sina, otvoreno je opisao teške trenutke kroz koje je prolazio:
„Meni su umrli majka, otac, brat, ali kad izgubiš sina, postoje samo dva puta: il’ da poludiš ili da se propiješ. Nema druge. Ja sam, opet, izabrao nešto treće… Nešto mislim: najbolje je danas ovima u ludnici, svatko je od njih Netko… Osjećam da ludilo oko mene ne prolazi. Samo mi je želja da nađem onog tko je ubio mog sina, da ga pitam: zašto?“
Uprkos velikim ličnim i porodičnim tragedijama, Mišo Kovač se uvek vraćao sceni i svojoj publici, ostajući simbol emocije, blagosti i nesalomivog duha.
